31 Δεκ 2015

πιάσαμε δουλειά!



Πως είναι να φτιάχνουμε γλυκά όλοι μαζί; 2 ενήλικες και 3 παιδιά;

Είναι όμορφα!
Κι ήταν η πρώτη χρονιά που φτιάξαμε παραδοσιακά γλυκά. Είπαμε, είμαι τσακωμένη με τη κουζίνα εδώ και χρόνια...
Κι αν φέτος τόλμησα να κάνουμε γλυκά ήταν γιατί είχαμε στο σπίτι το μπαμπά μας!

Φτιάξαμε μελομακάρονα σε διάφορα μεγέθη (ας είναι καλά τα παιδιά σε αυτό).
Ετοιμάσαμε κουραμπιέδες που δε τους αχνίσαμε όλους με ζάχαρη αλλά τους βουτήξαμε σε σοκολάτα! κι οι σοκολατένιοι σε οδηγούν σε μια γλυκόκολαση!




Τι σημασία έχει αν το σχήμα των γλυκών δεν είναι σωστό; αν άλλα ψήθηκαν πολύ γιατί ήταν μικρούλια κι αν άλλα δε ψήθηκαν καλά γιατί ήταν μεγάλα;
Τι σημασία έχει αν το σπίτι επανήλθε στα "φυσιολογικά" του μετά από τρεις μέρες;
Τι σημασία επίσης έχει αν τα ζυμαράκια κρύφτηκαν στα πιο απίθανα σημεία; (απίθανα για τους μεγάλους, φυσιολογικότατα για τα παιδιά)

Η ουσία είναι να κάνει όλη η οικογένεια μαζί, πράγματα! ότι κι αν είναι αυτά, ότι ταιριάζει κι ευχαριστεί τη κάθε οικογένεια ξεχωριστά. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.... κι ο καθένας επιλέγει να κάνει με την οικογένεια του ότι του ταιριάζει ή του αρέσει.
Αρκεί βέβαια οι ηλικίες των ενηλίκων να είναι έτοιμες να δεχτούν τις συνέπειες!
στη περίπτωση μας ας πούμε οι συνέπειες μεταφράζονται σε ένα σπίτι γεμάτο ζυμαράκια και διάφορα υλικά παντού και μια χαλασμένη ηλεκτρική σκούπα! οκ το τελευταίο δε το περίμενε κανείς μας.... ας το δούμε όμως σαν ένα δώρο κι αυτό μέρες που είναι... ας του δώσουμε δηλ μια πιο ευχάριστη απόχρωση!






 Α... και για ακόμη μια χρονιά, μ' αυτά και μ' αυτά πάλι δε προλάβαμε να φτιάξουμε σοκολατένιο σπιτάκι.... για να δούμε ποια χρονιά θα το καταφέρουμε!
Αν και τα συγκεκριμένα γλυκά τα φτιάξαμε πριν μερικές μέρες.... μόνο που δεν είχα προλάβει να τα αναρτήσω..




χρόνια πολλά σε όλους!!
χρόνια καλά!!
χρόνια όμορφα!!

20 Δεκ 2015

Το παιχνίδι του #HandmadeXmasCardsSwap2015




Το παιχνίδι του   #HandmadeXmasCardsSwap2015   το γνώρισα φέτος από την Ασπασία στο mylovablebaby !!!
Μια υπέροχη ιδέα που οργανώθηκε από το ξωτικό Αντωνία και το καλικατζαράκι Ασπασία!! 

Μου άρεσε από την αρχή η ιδέα να φτιάξουν κάποιοι άνθρωποι χριστουγεννιάτικες καρτούλες και να μοιράσουν ευχούλες, στέλνοντας τες σε κάποιους άλλους που δε γνώριζαν! Ίσως όμως αυτό να είναι η αφορμή κάποιοι άνθρωποι να γνωριστούν μεταξύ τους! 

Είχε κάτι... κάτι αλλιώτικο αυτή η ιδέα... είχε δημιουργία... είχε φαντασία... είχε προσμονή... είχε κάτι παιδικό... πολλά είχε τελικά! πολλά και όμορφα!

Κι αυτή η ιδέα να ξέρετε γεννά άλλες τόσες!!!


Εγώ λοιπόν, είχα φτιάξει έναν άγιο Βασίλη που για κάτι έψαχνε... για κάτι αναρωτιόταν... κάτι τέλοσπαντων του έφταιγε... 




Τελικά, του έφταιγαν τα ρούχα του που  λερώθηκαν την πιο ακατάλληλη στιγμή... τα έπλυνε... και τώρα περιμένει να στεγνώσουν! 




Εγώ παρέλαβα μια υπέροχη κάρτα στολίδι!!! πρωτότυπη και πανέμορφη!!! φτιαγμένη σίγουρα με μεράκι!!
Τη κάρτα βέβαια τη συνόδευε και κάτι σοκολατένια που εικάζω θα ήταν πεντανόστιμο! αλλά τι λέω τώρα;; πριν προλάβω να δω τι είναι, δυο σκανταλιάρικα χεράκια το άρπαξαν και το μπούκωσαν! 



Ήδη το δωράκι μου βρήκε το κλαδάκι του στο δέντρο μας!! και το ομόρφυνε ακόμη περισσότερο!!!



Ευχαριστώ πολύ τη Πολυάννα!!
Το δωράκι της μου έδωσε μεγάλη χαρά!!!!

Εύχομαι του χρόνου να συνεχιστεί αυτό το δημιουργικό παιχνιδάκι!!


Χριστούγεννα είναι... απλά η αφορμή



Χριστούγεννα είναι… ένα σωρό πράγματα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι τα Χριστούγεννα. Ολοφώτιστες εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις, μελωδίες, οικογενειακά τραπέζια, στολισμοί, μαγεία, αγάπη, δώρα, προσμονή, αναμνήσεις.
Η γέννηση ενός παιδιού που άφησε το στίγμα του στην ανθρωπότητα, ίσως να είναι η μόνη μεγάλη αλήθεια αυτής της γιορτής. Η γιορτή του καταναλωτισμού, ίσως να είναι η σύγχρονη έκδοση αυτής της γιορτής. Ένας ατέλειωτος αγώνας ετοιμασιών που θα κάνουν τα Χριστούγεννα ξεχωριστά, λαμπερά, ιδανικά και σαφώς καλύτερα από πέρυσι.
Ένα σωρό πράγματα λοιπόν θα μπορούσαν να είναι τα Χριστούγεννα. Αναρωτιέμαι όμως, τι από όλα αυτά βιώνουμε αληθινά και αγνά. Με την αλήθεια και την αγνότητα όμως που τους πρέπει.
Επειδή εδώ αμφιβάλλω τι από όλα αυτά ΖΟΥΜΕ στ’ αλήθεια, θα έλεγα λοιπόν πως Χριστούγεννα, είναι απλώς η αφορμή… για όλα αυτά.
 
Αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά μας για το τι ακριβώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα (άσχετα από τα «πιστεύω» τα δικά μας)! Να διαβάσουμε ένα παραμύθι σχετικό ή δούμε μαζί τους μια ταινία με τη γέννηση.
Αφορμή για να δημιουργήσουμε λίγη αληθινή μαγεία! Μαγεία απαλλαγμένη από πολλά και εντυπωσιακά πράγματα. Πλημμυρισμένη όμως από συναισθήματα. Ποιος από μας δε γνωρίζει πως τα συναισθήματα κι οι στιγμές που μένουν στη θύμηση δε στοιχίζουν τίποτα;  
Αφορμή για χαμόγελα! και γιατί όχι για σκασμένα γέλια; Φανταχτεροί γίνονται οι άνθρωποι όταν γελάνε, όταν χαίρονται! ακόμα κι όταν λυπούνται, όταν κλαίνε! και σίγουρα όταν ζούνε!
Αφορμή για να φτιάξουμε πράγματα με τα παιδιά μας. Κατασκευές, στολίδια, γλυκά, ιστορίες ή ότι άλλο μας έρθει (ή τους έρθει) στο μυαλό. 
Αφορμή για να διαβάσουμε πολλά παραμύθια για τα Χριστούγεννα. Να τα παίξουμε, να τα ζωγραφίσουμε, να τους δώσουμε να καταλάβουν!
Αφορμή για να δημιουργήσουμε δυνατές αναμνήσεις στα παιδιά μας με πολύ φαντασία και τόλμη! Να υπερβάλουμε ώστε να τα ενθουσιάσουμε (κάπου σε όλα αυτά θα ενθουσιαστούμε κι εμείς στ’ αλήθεια!) Να κρεμάσουμε ένα σκοινί στο τζάκι για να πούμε ότι από κει κατέβηκε ο άγιος Βασίλης ή να γεμίσουμε το σαλόνι μας ζάχαρη άχνη, τάχα πως ο άγιος Βασίλης φτερνίστηκε πάνω στους κουραμπιέδες.
Αφορμή για να προσφέρουμε και στους άλλους ανθρώπους (γνωστούς και μη) κάποια πράγματα που εμείς δε χρειαζόμαστε αλλά εκείνοι μπορεί να έχουν ανάγκη και σίγουρα κάποιες στιγμές γεμάτες ομορφιά.
Αφορμή για να προσφέρουμε συμβολικά δωράκια  σε αυτούς που αγαπάμε. Κι αν είναι φτιαγμένα από τα χεράκια μας κι από τα μικροσκοπικά χεράκια των παιδιών μας, ακόμη καλύτερα. Δε ξοδέψαμε χρήματα, αλλά κάτι πιο πολύτιμο: το χρόνο μας!
Αφορμή για να φάμε με τους αγαπημένους μας.
Αφορμή για να ταξιδέψουμε στους μαγικούς κόσμους των παιδιών με ξεναγούς τα παιδιά μας.
Αφορμή να ευχηθούμε μέσα από τη ψυχή μας να πάψει η ασχήμια αυτού του κόσμου κι η ανθρωπότητα να γεμίσει ελπίδα.
Αφορμή για να θυμηθούμε τα χρόνια που ήμασταν εμείς παιδιά. 
Αφορμή για να ξαναγίνουμε παιδιά.
Αφορμή για να τηρήσουμε τον παλιμπαιδισμό αυτό για όλο το χρόνο.


Όλα αυτά είναι απλά η αφορμή.

Οι αιτίες είναι πάντοτε εκεί, κάθε μέρα, κάθε ώρα, και αποτελούν τη μεγαλύτερη μας πρόκληση! 

το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο brightsideofmom


11 Δεκ 2015

Χριστουγεννιάτικες κάρτες από τα χεράκια μας!

Χειροτεχνία χριστουγεννιάτικες κάρτες!

Η παράδοση του σπιτιού μας λέει, οι χριστουγεννιάτικες κάρτες που φτάνουν στους αγαπημένους μας, να είναι φτιαγμένες από τα χεράκια των παιδιών. 

4 Δεκ 2015

Ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης: "ο σάκος με τα σκορπισμένα δώρα!"

advent calendar ή ''ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης''


Δε ξέρω τι συμβαίνει στα άλλα τα σπίτια και με τους άλλους άγιους Βασίληδες αλλά στο δικό μας  το σπίτι, ο δικός μας ο άγιος Βασίλης είναι λίγο άτακτος... 
Πότε φτερνίζεται πάνω σε κουραμπιέδες και γεμίζει ο τόπος ζάχαρες ....πότε αφήνει τις πατημασιές του... πότε του ξεπλέκεται ο σκούφος... Άσε!

3 Δεκ 2015

Πάρκο σιδηροδρόμων (μια όαση σε μια πόλη!)




Μια εκδρομή λίγο βαρετή, λίγο άχαρη, λίγο από έτσι και λίγο από αλλιώς ξεκίνησε τη Τρίτη. Προορισμός η πόλη της Καλαμάτας.
"Οκ" σκεφτήκαμε... "πόλη είναι, τι θα δεις;" Έπρεπε όμως να πάμε για κάποιες δουλειές! Και ξεκινήσαμε (με τα τρία παιδιά μας) λίγο βαρετά αλλά με όλη τη καλή μας θέληση!

Κι εκεί που τελειώναμε τις δουλειές μας στη Καλαμάτα, μπαίνοντας στο αυτοκίνητο πέφτει το μάτι μου σε κάτι σαν "δημοτικό πάρκο σιδηροδρόμων".
"Δεν είναι κακή ιδέα" σκέφτομαι και κοιτάζω καλύτερα. Είδα κι ένα τρένο μέσα. Τα παιδιά μου λατρεύουν τα τρένα.
Τους το λέω κι ενθουσιάζονται.
Υποσχόμαστε μόλις φάμε κάτι να πάμε να δούμε εκείνο το τρένο!
Κι έτσι έγινε.
Μόνο που όταν μπήκαμε στο πάρκο δεν είδαμε μόνο ένα τρένο... αλλά πολλά!
Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν! εγώ περισσότερο!



Ένα τεράστιο πάρκο λοιπόν με ατμάμαξες, επιβατηγά τρένα, φορτηγά τρένα, ένα χειροκίνητο γερανό, πλατφόρμες επιβίβασης κτλ και το κτίριο του σταθμαρχείου σε ρόλο αναψυκτηρίου.
Βουτιά σε μια άλλη εποχή!
Στο πάρκο υπήρχαν επίσης γήπεδα και παιδική χαρά.






Έλειπε βέβαια η ενημέρωση σε κάθε τρένο (τι ακριβώς είναι, χρονολογία κατασκευής, ποια χρόνια λειτούργησε, πως λειτουργούσε, τι δρομολόγια έκανε κτλ).
Έλειπε κι ένα τρένο ανοιχτό στο κοινό. Να μπαίνεις δηλαδή σε ένα βαγόνι και να το βλέπεις όπως ήταν παλιά.
Ότι και να έλειπε όμως, αυτό το υπαίθριο μουσείο είναι μοναδικό και αξίζει να το δει κανείς.

Μακάρι να βλέπαμε τέτοιες ομορφιές και σε άλλες πόλεις!!!





Οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο. Δε θεώρησα απαραίτητη τη φωτογραφική μηχανή σε ένα ταξιδάκι σε μια πόλη κατά βάση για δουλειές...
Χαίρομαι που τελικά έκανα λάθος!


29 Νοε 2015

Παιχνίδια με τα γραμματάκια



Όταν έχουμε όρεξη παίζουμε με τα γραμματάκια! Βρίσκουμε διάφορους τρόπους για να ασχολούμαστε μαζί τους! Δεν έχουμε κάνει καμιά φοβερή ανακάλυψη αλλά με απλά πραγματάκια παίζουμε με τα γράμματα και προσπαθούμε να τα μαθαίνουμε μέσα από το παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν,
τα πλάθουμε σε κουλουράκια! κι ύστερα τα τρώμε!!!



Τα φτιάχνουμε σε παζλ!





Ξεκινάμε να τα φτιάξουμε με πλαστελίνες και ζυμαρικά αλλά καμιά φορά προκύπτει κάτι άλλο...(ελεύθερα πνεύματα)








Λαβύρινθος! 

Εκτός από αυτά κάνουμε κι ένα παιχνίδι. Παιχνίδι που παίζεται από έναν. Οι υπόλοιποι κάνουμε τη κερκίδα! (δεν έχω φωτογραφία)
Γράφω με μαρκαδόρους σε  ένα μεγάλο κομμάτι χαρτί (χαρτί που παίρνεις με το μέτρο) όσα γράμματα έχουμε μάθει στο σχολείο. Τα γράφω με διάφορα χρώματα, ανακατεμένα και πολλές φορές το καθένα.
Ο παίχτης παίρνει μια ξυλομπογιά και περνάει πάνω από όλα τα γράμματα γρήγορα και τα διαβάζει. Η ξυλομπογιά διαγράφει το δρόμο που κάνει ο παίχτης διαβάζοντας τα γράμματα. Ο παίχτης δε τα διαβάζει με καμιά σειρά. Επιλέγει εκείνος από που θα περάσει. Πρέπει όμως να τα περάσει όλα τουλάχιστον  μια φορά. Στο δεύτερο γύρο παίρνει άλλο χρώμα μπογιά και κάνει άλλο δρομολόγιο.
Στο τέλος του παιχνιδιού έχει σχηματιστεί κάτι σαν λαβύρινθος γραμμάτων με διάφορα χρώματα.
Εμάς, το παιχνίδι αυτό μας βοηθάει να θυμόμαστε τα γράμματα (έχουμε ένα θέμα με αυτό). Συν ότι δεν είναι καθαρό μάθημα και μας αρέσει πολύ. Οπότε δεν έχουμε και γκρίνιες...
Μπορούμε σε αυτό το παιχνίδι αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε μικρά αυτοκινητάκια. Πυροσβεστική ας πούμε ή αστυνομία που τρέχουν γρήγορα. Περνάνε από τους σταθμούς (τα γράμματα) στέκονται ίσα για να πουν το γραμματάκι και συνεχίζουν για τον επόμενο σταθμό.
Η κερκίδα δε κάνει τίποτα άλλο από το να χειροκροτεί!!!!!!!!!




26 Νοε 2015

Πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο;


Ήταν η ώρα που νύχτωνε.  Μόλις είχαν αρχίσει τα μπουμπουνητά κι η βροχή.
Σηκώνεται το μικρός (3 χρ) και με γρήγορο βήμα ψάχνει στο σπίτι να με βρει. Με βρίσκει στη κουζίνα. Μου φάνηκε κάπως αλαφιασμένος. 
"Άκουσα ένα αεροπλάνο να περνάει. Ήταν κακό αεροπλάνο!" μου λέει, (έχουμε κάνει διαχωρισμό των αεροπλάνων σε καλά τα επιβατηγά και σε κακά τα πολεμικά). 
"Δεν ήταν αεροπλάνο" τον καθησυχάζω "μπουμπουνίζει".
Ο μικρός χαμογέλασε. Φανήκαν τα δοντάκια του. "Είμαι τρελούλης...!" 

Δε θυμάμαι τι άλλο είπαμε... αν είπαμε...
Αλλά εκείνες τις στιγμές αφέθηκα σε μια αλυσίδα σκέψεων. Σκέψεις που αφορούν τους ανθρώπους που ζουν ή που έζησαν στο παρελθόν στις εμπόλεμες ζώνες... Σκέφτηκα, πως ένας ήχος μπορεί να γεννήσει συναισθήματα, εικόνες, μνήμες. Σκέφτηκα, πόσο τρομερό πρέπει να είναι να ακούς έναν τέτοιο θόρυβο πάνω από το σπίτι σου. Ένα θόρυβο που συνεπάγεται πολλά. Προσπάθησα να μπω στη θέση εκείνων των ανθρώπων... να πανικοβληθώ, να λουφάξω, να κρυφτώ... αλλά δε τα κατάφερα. Ο τρόμος δεν είναι κάτι που μπορείς να προσποιηθείς ότι το κατάλαβες, αν δε το έχεις ζήσει. 
Ύστερα σκέφτηκα πόσο τυχεροί είμαστε που τα παιδιά μας δε ζούνε σε καμιά εμπόλεμη περιοχή. Κι ότι απλώς τρομάζουν από ένα μπουμπουνητό. 

Θα έφταναν πολύ μακριά οι σκέψεις μου. Με ξέρω καλά. Και στο τέλος θα γέμιζαν οργή κι απόγνωση. Δε πρόλαβαν όμως. Ευτυχώς ο δικός μας ουρανός βροντά μόνο από μπουμπουνητά (τουλάχιστον στο τώρα κι εύχομαι στο πάντα για όλη την υφήλιο) και τα άλλα δυο παιδιά φώναζαν να τους ετοιμάσω κάτι να φάνε. 
Και τότε αναρωτήθηκα για πρώτη φορά, πόσοι αλλιώτικοι "κόσμοι" χωράνε στον ίδιο κόσμο; 
Και κλέβοντας λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, ευχήθηκα να σταματούσαν όλα τα άσχημα αυτού του κόσμου κι η ανθρωπότητα να γέμιζε ελπίδα. Ξέρω, κάπως μάταιη η ευχή μου. Αλλά 
 όταν κάνεις μια ευχή έχεις δικαίωμα να ευχηθείς ότι θες! έτσι δεν είναι; 

24 Νοε 2015

Επιτραπέζιο παιχνίδι μαθηματικών





Για να μοιάζουν τα μαθηματικά "παιχνιδάκι" σκέφτηκα να τα κάνω εγώ παιχνίδι!
Δεν ήταν δύσκολο. Απλά, οι παίχτες έπρεπε να έχουν ένα στόχο και να πηγάζει γέλιο από το παιχνίδι μας!

Χρειάστηκα:
  • χαρτόνια οντουλέ (διπλώνουν καλύτερα νομίζω από τα κανσόν)
  • καπάκια

Τι έκανα λοιπόν...

Πήρα τα χαρτονάκια οντουλέ κι έγραψα στο εσωτερικό "προβληματάκια" της πρώτης δημοτικού.  Προβληματάκια του τύπου:
"ο Στέλιος είχε πέντε μπάλες κι η μια του ξεφούσκωσε. Πόσες μπάλες έχει τώρα για να παίξει;"
"η μαμά κατσικίνα (μαμά των εφτά κατσικών) αγόρασε έξι σοκολάτες, έφτασαν για όλα τα παιδιά της;"
"ο Μιχάλης έχει δώδεκα μπογιές κι ο Άρης έχει δεκατρείς μπογιές. Ποιος έχει τις λιγότερες;"
"το καλάθι μου έχει τρία ρόδια και του φίλου έχει 4 ρόδια. Πόσα μαζέψαμε συνολικά;"

Τα προσωπάκια που πρωταγωνιστούν στα προβληματάκια μας είναι υπαρκτά. Είναι φίλοι μας ή συγγενείς μας. Πρόσωπα πάντως που αγαπάμε. Ή πρόσωπα από παραμύθια που μας αρέσουν. Αν στα προβλήματα οι ήρωες κάνουν γκάφες όπως "ο Πινόκιο είπε ψέματα! με τη μύτη του λοιπόν κάρφωσε δυο μανταρίνια και τρία μήλα. Πόσα φρούτα έχει καρφωμένα στη μύτη του;"
Αυτό κάνει το παιχνίδι ακόμη πιο διασκεδαστικό και τα παιδιά περιμένουν με αγωνία τι λέει το επόμενο πρόβλημα.

Έβαλα λοιπόν σε μια γυάλα τα διπλωμένα χαρτάκια και πήραμε τα πολύχρωμα καπάκια για έπαθλο.

Καθένας τράβαγε ένα χαρτάκι από τη γυάλα κι εγώ του διάβαζα το πρόβλημα. Αν απαντούσε σωστά κέρδιζε ένα καπάκι. Αν όχι, περίμενε να ξαναρθεί η σειρά του. Σε πιο δύσκολες πραξούλες χρησιμοποιούσαμε και αριθμητήρι.



Βέβαια του μικρότερου της παρέας (3 χρονών), τα καπάκια του τα χαρίζαμε σε κάθε ερώτηση. Και να σας πω, μάζεψε τα περισσότερα.
Στους μεγαλύτερους άρεσε το παιχνίδι και το ζητάνε ξανά και ξανά να το παίξουμε.
Και να να είμαι ειλικρινής, για να μη βαριόμαστε τις ίδιες ρωτήσεις, κάθε φορά που ανοίγω ένα χαρτάκι σκαρφίζομαι εκείνη τη στιγμή κάποιο καινούριο προβληματάκι και το λέω. Κι αν με ρωτήσουν την επόμενη φορά, να πω ας πούμε το πρόβλημα με το σκίουρο, εγώ φυσικά δε το θυμάμαι, το θυμούνται όμως οι μικροί παίχτες!

Τις καλησπέρες μου!

20 Νοε 2015

χειροτεχνία με καρυδότσουφλα


Είπαμε μιας κι είναι της εποχής τα καρύδια, να τιμήσουμε το "σπίτι" μας και το όνομα μας!

Τα πράγματα με τα καρύδια και τα καρυδότσουφλα είναι απλά.
Βρίσκεις μια ωραία καρυδιά και μαζεύεις καρύδια. Στα πέριξ της καρυδιάς κυκλοφορούν και σπασμένα καρύδια. Σπασμένα ακριβώς στη μέση! πράγμα το οποίο μας βολεύει πολύ. Δεν είναι εύκολο να σπάσεις καρύδια κι εκείνα να ανοίξουν ακριβώς στη μέση. Οπότε για ευκολία μαζεύουμε τα καρύδια που είναι πεσμένα κάτω, ανοιγμένα στη μέση και άδεια. Αν δεν έχουμε κοντά μας καρυδιά τότε αγοράζουμε καρύδια και τα σπάμε. Αν ξέρει κάποιος, το τρόπο να τα σπάμε ακριβώς στη μέση, ας μου πει!

Χρειαστήκαμε:

  • τέμπερες
  • πλαστελίνες (παλιές, μπερδεμένες κτλ)
  • οδοντογλυφίδες και λινάτσα 
  • χαρτονάκια και γκοφρέ
  • διάφορα υλικά (κουμπιά, πομ πομ, ματάκια) 



Με τέμπερες βάψαμε τα καρυδότσουφλα κι εγώ τα πέρασα  με βερνίκι. Το βερνίκι βοηθάει το χρώμα να μένει σταθερό και τα γυαλίζει. Αν όμως θες να ζωγραφίσεις πάνω στο καρυδότσουφλο με μαρκαδόρο ας πούμε, τότε το χρώμα φεύγει.

Ύστερα αφηνόμαστε στη φαντασία μας! κυρίως εκείνη των παιδιών.
Εγώ είπα να κάνουμε βαρκάκια. Γεμίσαμε μέσα με πλαστελίνη και σε μια οδοντογλυφίδα στερέωσα ένα σημαιάκι από λινάτσα. Τα παιδιά πρόσθεσαν από ένα κουμπί για τιμόνι. Σωστό!



Εγώ τους είπα με πλαστελίνη να φτιάξουμε χελωνάκια ή άλλα ζωάκια. Τα παιδιά είχαν καλύτερη ιδέα. Να τα κάνουμε με χαρτόνι γιατί η πλαστελίνη δε κολλάει καλά. Κι είχαν δίκιο. Ότι κι αν κάναμε να σταθεροποιήσουμε τη πλαστελίνη δε καταφέραμε να σταθεί εντελώς.

Οπότε, ο ένας έφταιξε (με τη βοήθεια μου αλλά σύμφωνα με τις οδηγίες του) ένα άλλο ζωάκι που δε καταλήξαμε τι ακριβώς είναι. Είναι πάντως πολύ χαριτωμένο!!



Κι ο άλλος έφτιαξε ένα σπιτάκι για το χαριτωμένο ζωάκι!!



Και για να προετοιμαστούμε για τα Χριστούγεννα είπαμε να φτιάξουμε δυο μουρίτσες από ταρανδάκια.


Στα ταρανδάκια δε μας βγήκε το στόμα τους. Ο μαρκαδόρος δεν έμενε πάνω στο βερνίκι του καρυδότσουφλου. Μπορούμε όμως να το εξελίξουμε την επόμενη φορά!

Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν!!
Κι αυτό που κατάλαβα εγώ, για πολλοστή φορά, είναι πως τα παιδιά έχουν καλύτερες ιδέες από μένα!!!






17 Νοε 2015

Ομορφιές του Φθινοπώρου



Χρώματα Φθινοπωρινά! Μυρωδιές Φθινοπωρινές! Μια εποχή μαγεμένη!

Κυριακή λοιπόν κι ο μπαμπάς μας λείπει στη δουλειά του (όπως κάθε Κυριακή τα τελευταία εφτά χρόνια).
Αφού λοιπόν, δε μπορούσαμε να έχουμε το μπαμπά στο σπίτι πήγαμε και τον βρήκαμε εμείς!
Κι η βόλτα μας πραγματικά ήταν μια έκπληξη σε κάθε δρομάκι της!

Ξεκινάμε με τα ομορφότερα χρώματα του Φθινοπώρου!







Αλλά το Φθινόπωρο δεν έχει μόνο αποχρώσεις του κίτρινου και του καφέ.
Έχει και του μοβ. Αρχοντικά κυκλάμινα!




 Και πολλά ακόμη...




Και μαγικές φωλιές νάνων κρυμμένες στα χόρτα.





Κι εκτός από ομορφιά που ποτέ δε χορταίνεται, το Φθινόπωρο έχει και ιδιαίτερες γεύσεις. Κυδώνια, ρόδια, κάστανα, καρύδια! τα οποία και φάγαμε (εκτός τα κυδώνια) πριν προλάβουμε να τα βγάλουμε φωτογραφία.
κάποια όμως θα χρησιμεύσουν για χειροτεχνίες! Τα καρυδότσουφλα ας πούμε και τα βελανίδια.







οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη βεράντα του Ταϋγέτου και στο Εστιατόριο Χρώματα - Μυστράς




16 Νοε 2015

Νικάμε την ακαταστασία (ή έστω προσπαθούμε)




Στα σπίτια όπου ζουν και παιδιά επικρατεί πάντοτε μια απαστράπτουσα καθαριότητα. Τα πάντα συγυρισμένα, όλα στις θέσεις τους, τακτοποιημένα και πεντακάθαρα.
Τι; Δεν είναι έτσι; Δε συμβαίνει στα καλύτερα σπίτια;

2 Νοε 2015

Χάρτινο δέντρο στο τοίχο!

Χειροτεχνία χάρτινο δέντρο!

Ένα δέντρο με 30 φυλλαράκια στα γυμνά κλαδιά του. Ένα φυλλαράκι για κάθε μέρα του Νοεμβρίου. Και στο κορμό του οι ημέρες της εβδομάδας.

30 Οκτ 2015

26 Σεπ 2015

Ζωή σαν νηπιαγωγείο

Αφήνω κάθε πρωί το παιδί στο νηπιαγωγείο. Και κάθε που κλείνω τη πόρτα να φύγω κάνω πάντοτε την ίδια σκέψη, «να μπορούσα να μείνω για μια μέρα σ’ αυτό το χαριτωμένο σχολείο». (Μπορεί βέβαια να το λέω επειδή θέλω να αποφύγω τις δουλειές του σπιτιού αλλά αυτό δε το λέμε παρά έξω).
Θα ήθελα πολύ πάντως να καθίσω στα μικρά καρεκλάκια και να τα μάθω όλα από την αρχή. 
Κι ύστερα σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας αν έμοιαζε ολόκληρη η καθημερινότητα μας με νηπιαγωγείο. Άραγε οι μεγάλοι θα εμπεδώναμε ποτέ αυτά που μαθαίνουν τα παιδιά στο νηπιαγωγείο;

Τι σκέφτομαι λοιπόν…
Τα παιδιά μαθαίνουν να μοιράζονται πράγματα. Μαθαίνουν να παίζουν ή να δουλεύουν σε ομάδες. Μαθαίνουν να τακτοποιούν το χώρο τους. Μαθαίνουν να αφήνουν πάντοτε καθαρό το χώρο πίσω τους. Μαθαίνουν να μη πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να ‘ναι. Μαθαίνουν να περιμένουν στη σειρά τους για το οτιδήποτε και δε προσπαθούν να πάρουν με το έτσι θέλω τη θέση των άλλων. Μαθαίνουν να δημιουργούν κατασκευές από απλά πράγματα. Μαθαίνουν να ακούν ιστορίες και να ταξιδεύουν σε δάση, θάλασσας και παραμυθένιους κόσμους πάνω σε σκούπες και σε ιπτάμενα ταψιά. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα χρώματα, να τραγουδούν, να χορεύουν, να προσεύχονται. Και σίγουρα πολλά ακόμη.

Εμείς οι μεγάλοι, παρόλο που κάποια από τα παραπάνω σίγουρα μας τα μάθανε κι εμάς στο νηπιαγωγείο δε τα τηρούμε πια. Σίγουρα θα φταίει η βιασύνη μας, η αφηρημάδα μας κι εκείνο που συνήθεια με το καιρό γίνεται η δεύτερη φύση μας.
Έχω την εντύπωση όμως πως αν κι οι μεγάλοι μοιραζόμασταν τα πράγματα μας (έστω εκείνα που μας είναι άχρηστα γιατί σίγουρα κάποιοι θα τα έχουν ανάγκη).
Αν δουλεύαμε αρμονικά σε ομάδες χωρίς να κρίνουμε τους πάντες ή να υποδεικνύουμε στους άλλους το σωστό (το σωστό με τα δικά μας μέτρα και σταθμά).
Αν αφήναμε τα πράγματα όπως τα βρίσκαμε στο πέρασμα μας (από τις ταλαίπωρες παραλίες μέχρι και τα δημόσια κτίρια) και αν κάναμε το κόπο φεύγοντας από οπουδήποτε να παίρναμε μαζί μας και τα σκουπίδια μας.
Αν είχαμε την υπομονή να περιμέναμε στο δρόμο για το ταξί (χωρίς να αγνοούμε τους προηγούμενους από μας που στέκονται για ώρα στη βροχή), ή στη σωστή ουρά στη τράπεζα.
Κι αν εν τέλει βγάζαμε τα γκρίζα από τις ζωές μας και τις γεμίζαμε χρώματα και μουσικές κι αν τοποθετούσαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μας ίσως τα πράγματα να γίνονταν πιο απλά και δίκαια για όλους μας…
Τότε θα μπορούσαμε κι εμείς να καβαλάμε ένα ταψί και να ταξιδεύαμε για μερικές στιγμές (ξέρω δε θα μπορούσαμε ακόμα κι έτσι, να ονειροβατούμε συνέχεια, έχουμε και υποχρεώσεις που χρειάζονται τη πραγματικότητα κι όχι τη φαντασία) κι ύστερα με τη προσγείωση μας μπορεί όλα να τα βλέπαμε αλλιώτικα.
Κι αν τέλος απλοποιούσαμε τις σχέσεις μας με τους άλλους σε βαθμό που να πλησιάζουμε κάποιον και αθώα να του λέμε:
"Πως σε λένε; θες να γίνουμε φίλοι;" πόσο αλλιώτικα θα μπορούσαν να γίνουν όλα τότε; 


Τώρα, αν με ρωτήσετε γιατί τα παιδιά γυρνώντας από το νηπιαγωγείο τηρούν ελάχιστα πράγματα και στο σπίτι, με συγχωρείτε αλλά δε ξέρω να σας απαντήσω. Εγώ μιλώ για ενήλικες που θεωρητικά μπορείς να τα βγάλεις πέρα ευκολότερα μαζί τους. Για τα παιδιά δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά προ πολλού. 

Φτιάχνουμε το όνομα μας πάνω σε ξύλινα μανταλάκια!!



Πάμε να παίξουμε με το όνομα μας μέχρι να μάθουμε να το γράφουμε σωστά;

21 Σεπ 2015

Εκείνο που μένει είναι οι στιγμές...

Ζούμε σε ένα κόσμο που είμαστε υποχρεωμένοι να τρέχουμε για να προλάβουμε. Όλα μας καρτερούν και μας χαμογελούν προκλητικά κι εμείς κάνουμε έναν ατέλειωτο αγώνα δρόμου για να τα προφτάσουμε όλα. Να προλάβουμε να είμαστε στην ώρα μας στη δουλειά, να είναι τα παιδιά στην ώρα τους στο σχολείο, να προλάβουμε να κάνουμε τις δουλειές του σπιτιού, να πληρώσουμε το δάνειο, να πάμε το αμάξι για σέρβις, να πάμε τα παιδιά στις δραστηριότητες τους, να ψωνίσουμε, να ... να ... να .... κάτι σαν το τραγούδι -αν κοιμηθώ νωρίς θα σηκωθώ νωρίς θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς.


Ξέρω καλά όμως πως όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν. Κι εμείς πρέπει να ιδρώσουμε στο προσωπικό μας διάδρομο στο γήπεδο του στίβου για να καταφέρνουμε να τερματίζουμε κάθε μέρα με επιτυχία. Κι αφού όλα τα παραπάνω κι άλλα πιο πολλά, δε μπορούμε να τα αποφύγουμε, τουλάχιστον ας μάθουμε να απολαμβάνουμε τις στιγμές που μας αναλογούν.
Μια βόλτα στη παραλία, μια κουβέντα με τα παιδιά, φαγητό με ανθρώπους που αγαπάς, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα τραγούδι, μια ζωγραφιά, ένα μουτράκι πασαλειμμένο με σοκολάτες...
Οι στιγμές όμως έχουν το ελάττωμα να μη διαθέτουν κάποιο αποδεικτικό για την ύπαρξη ή τη πληρωμή τους. Είναι μοναδικές και καταγράφονται μόνο στις ψυχές των ανθρώπων. Επομένως το μόνο που τους αξίζει είναι να τις ζει κανείς αληθινά και να τους προσφέρει το χώρο που τους αναλογεί στα άπατα του "είναι"!


Ωραίο θα ήταν λοιπόν κάθε βράδυ, λίγο πριν πέσουμε για ύπνο, να μαθαίναμε να φυλακίζαμε τέτοιες μικρές στιγμές σφηνωμένες στους ατέλειωτους αγώνες μας, καλά πασπαλισμένες με την ομορφιά και την ουσία αυτού του κόσμου.
Όπως κάνουν τα παιδιά δηλαδή. Κάθε βράδυ στα κρεβάτια τους λίγο πριν τα πάρει ο ύπνος σκέφτονται, μιλάνε και  ξανά μιλάνε για την ημέρα που πέρασε και για ότι τους έκανε εντύπωση. Κι όταν τελειώσουν με όσα πέρασαν αρχίζουν να ρωτάνε για όσα θα έρθουν. Ποτέ όμως δεν αναφέρονται στις υποχρεώσεις τους (σχολείο, δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κλτ) αλλά για την εκδρομή που τους τάξαμε, για τη βόλτα με το ποδήλατο, για τη συνάντηση με το φίλο τους, για το παγωτό που θα φάνε!


Και λέω απόψε, λίγο πριν με πάρει κι εμένα ο ύπνος να σκεφτώ ένα μεγάλο παγωτό με πολύχρωμες μπάλες!





Μητρότητα για όλα τα θηλυκά της γης



Κάποτε νόμιζα πως μόνο από τους ανθρώπους κι ιδιαίτερα από τις γυναίκες γεννιούνται μεγάλα κι έντονα συναισθήματα μαζί με τη γέννηση των παιδιών τους. Νόμιζα επίσης πως μόνο οι άνθρωποι και ειδικά οι γυναίκες μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με φροντίδα και μεγάλη προσοχή. Και μιλώ ιδιαίτερα για τις γυναίκες, μόνο για το λόγο ότι έχουν τη μητρότητα μέσα τους, χωρίς να θέλω να βάλω στο περιθώριο τους άντρες.
Κι όλα αυτά τα νόμιζα γιατί είχα την αφέλεια να πιστεύω πως λόγω της ευφυίας του ανθρώπου και της εξέλιξης του και έχοντας ένα σωρό ανέσεις στη διάθεση του είναι ικανός να τα κάνει όλα καλύτερα από τα ζώα που δε διαθέτουν τίποτε από τα παραπάνω.


Είδα όμως κάποτε μια σκύλα που μάζευε τα νεογέννητα κουτάβια της κοντά της να τα ζεστάνει και να τα θηλάσει. Είδα ύστερα την ίδια σκύλα να μένει ανάπηρη και να συνεχίζει χωρίς να μπορεί να κουνήσει κανένα μέλος τους σώματος της, να ταΐζει τα κουτάβια της με το γάλα της κι ύστερα, χωρίς ποτέ να καταλάβω το πως, τα κουτάβια να βρίσκονται μπροστά στα μάτια της κι εκείνη να τα πλένει με τη γλώσσα της.
Είδα και μια άλλη σκύλα να αρνείται να αποχωριστεί το νεκρό κουτάβι από κοντά της.
Είδα επίσης πτηνά να κλείνουν στις φτερούγες τους τα νεογέννητα τους για να τα προστατέψουν από το κρύο. Είδα κι άλλα πτηνά να ταΐζουν στο στόμα τα μωρά τους με ψίχουλα.
Κι ακόμα είδα ένα σπουργίτι (υποθέτω πως ήταν σπουργίτι) να χτυπάει με το ράμφος του τη μπαλκονόπορτα του σπιτιού μου και να κουνά τα φτερά του. Το έκανε πολλές φορές. Μέχρι που σκέφτηκα να βγω στο μπαλκόνι να δω γιατί τρελάθηκε έτσι εκείνο το  πουλί. Κι είδα πεσμένα στο μπαλκόνι δυο νεογέννητα σπουργίτια. Το πουλί τόση ώρα ζητούσε βοήθεια για τα μωρά που έπεσαν από τη φωλιά.
Είδα χρυσόψαρο να προσπαθεί να ανεβάσει στην επιφάνεια της γυάλας άλλο χρυσόψαρο που δεν ήταν στα καλά του, για να φάει. Δεν ήταν γονιός και παιδί αλλά η αγάπη δε περιορίζεται μόνο σε αυτά.
Κι είδα σχεδόν σε όλα τα ζώα (και σε αυτά που ανέφερα και σε άλλα) τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους και γίνεται μανία όταν κάποιος πάει να πειράξει τα παιδιά τους.


Και τότε κατάλαβα πως τα ζώα δε διαφέρουν σε τίποτα από τον άνθρωπο. Και πως κάθε θηλυκό αυτού του κόσμου ξέρει και να φροντίζει τα παιδιά του και να τα προστατέψει όταν χρειαστεί και σίγουρα να γεννήσει μαζί με τα παιδιά του και μεγάλα συναισθήματα. Κι ας μη διαθέτουν τα ζώα καμιά από τις ανέσεις του ανθρώπου.